Dziecko i zabawki: moim zdaniem

Miłość. Jak wytłumaczyć dziecku jej znaczenie?

Kiedy na świat przychodzi dziecko w rodzicach budzą się nieznane dotychczas pokłady miłości. Zwyczajnie wyzwalają się. To sprawia, że nasze dziecko jest idealne, perfekcyjne, najpiękniejsze i naj, naj ... w każdym aspekcie. To oczywiste, że kochasz swoje dziecko, tylko czy potrafisz tę miłość pokazać? Czy Twoje dziecko czuje się kochane?

Do przemyśleń skłoniły mnie letnie rozkminy na kocyku. Zielona trawa, śpiew ptaków, brzęczenie owadów i Maluchy śpiące w wózkach zmęczone szaleństwem na trawie. Zamknęłam oczy i myślałam o miłości. O tym jak kocham moje dzieci, i w jaki sposób im to uczucie okazuję. Doszłam do wniosku, że nie tylko codzienne "kocham Cię" wypowiedziane zaraz po przebudzeniu (15 razy w ciągu dnia) i tuż przed zaśnięciem ma znaczenie. Dziecko nie jest skomplikowaną istotą, nie jest dotknięte patrzeniem na świat przez filtry, które narzuca im środowisko. Nie potrzebuje wysublimowanych sposobów i zaskakujących pomysłów wyznania uczuć. Potrzebuje to czuć.

Jesper Juula pisze w swojej książce "Zamiast wychowania": Dzieci kochają nas i akceptują bez dalszych zastrzeżeń. Możemy się od nich nauczyć, że nie trzeba robić nic specjalnego, aby być kochanym ‒ wystarczy po prostu być. Także rodzice znają tę nieuprzedzoną miłość z pierwszych miesięcy życia dziecka. Leży ono przed nami w łóżeczku i wydaje się nam zupełnie doskonałe takie, jakie jest. Ale wkrótce zmieniamy swoje nastawienie: zaczynamy myśleć, że należy naszego potomka stale korygować, ulepszać, poprawiać. Niespecjalnie to mądre, jeśli uświadomimy sobie, że dzieci potrzebują od nas przede wszystkim prostego przekazu: ,,Jesteś w porządku po prostu dlatego, że jesteś’’.

Dzieci chcą być akceptowane ze swoimi wadami i zaletami. Chcą aby rodzice je wspierali w każdej sytuacji. Wydaje się to niezwykle proste, przecież kochamy nasze małe skarby i chcemy dla nich jak najlepiej. I może w tym właśnie jest problem. Z tej chęci czynienia dobra zakładamy dzieciom kaganiec, ubieramy w sztywne formy i nie pozwalamy być sobą. Dziecko nie lubi rowerka tymczasem tatuś, chcąc oczywiście dobrze, za wszelką cenę nakłania do jazdy pojazdem, porównując do Bartusia, który już od dwóch miesięcy jeździ jak rajdowiec na swoim dwukołowcu. Oczywiście dziecko może chcieć sprostać oczekiwaniu tatusia, w końcu chce dostać pochwałę i uzyskać aprobatę. Tylko za chwilę dziecko będzie chciało szukać aprobaty u każdego, kto będzie dla niego ważny. Chłopczyk podrośnie, nawiąże nowe przyjaźnie i będzie szukać pochwał i aprobaty u kolegów. Tylko teraz zasłuży na nie biorąc udział w bójkach czy też sprzedając narkotyki.

Dzieci, którym rodzice nie stworzą przyjaznego i kochającego środowiska tracą swoją pewność siebie i wiarę we własne możliwości. Mogą cierpieć z powodu braku akceptacji, boją się odrzucenia i stają się nieufne. Dziecko swoją wartość siebie definiuje poprzez pochwały i uznanie innych. Nie ufa sobie i swoim decyzjom, a przez to jest podatne na wpływy innych.

Kochajmy więc dzieci miłością całkowitą i bezinteresowną. Uczmy się doceniać starania dzieci w dążeniu do celu i nie warunkujmy miłości od dokonań i sposobu bycia. A jak tego dokonać? Przyjrzyjcie się jak Wasze dzieci okazują Wam uczucie. Pierwszy uśmiech, pierwszy całus (taki z otwartymi ustami - najsłodszy), zarzucenie malutkich rączek na szyję, aż do silnego uścisku. Popatrz jak dziecko cieszy się na Twój widok, jak skacze i krzyczy mama (tata), jak mówi "kocham Cię". Ono nie oczekuje od Ciebie specjalnych zabiegów, nie oczekuje, że będziesz idealnym rodzicem. Nie warunkuje swoich uczuć od Twojego sposobu zachowania czy też dobrego nastroju. Nawet jak masz gorszy dzień i jesteś mniej cierpliwa ono kocha Cię tak samo mocno jak wtedy, gdy masz ochotę na szaleństwa i całodzienne dzikie zabawy.

Samo słowo Kocham Cię znaczy tak wiele. Mój Starszak bardzo chętnie czyni nam wyznania miłości, ale kiedy zapytałam go kiedyś co dla niego znaczy kochać, potrafił mi powiedzieć tylko, że cieszy się, że jestem. Teraz mówię mu często co dla mnie znaczą te słowa.

Kocham Cię to znaczy, myślę o Tobie, kiedy nie ma Cię przy mnie. Chcę o Ciebie dbać. Chcę Ci sprawiać przyjemności. Chcę spędzać z Tobą czas. Chcę wiedzieć co masz do powiedzenia w danym temacie. Reaguję na Twoje potrzeby. Chcę sprawiać, żebyś się uśmiechał. Miłość może objawiać się gestem (głaskaniem, uśmiechem, przytuleniem, spojrzeniem), słowem (wsparciem w trudnej chwili, wysłuchaniem w chwili uniesienia) i działaniem (podaniem dłoni w chwili zagrożenia, upieczeniem ulubionego ciasta czekoladowego). Ważne aby dziecko czuło się kochane naprawdę, wtedy może iść przez świat z przekonaniem, że zawsze kiedy upadnie znajdzie wsparcie w ramionach rodziców, którzy nie potępią, nie wytkną ale przytulą, wysłuchają i dadzą wsparcie do dalszej walki o własne marzenia.

Jeśli jednak macie trudności z powiedzeniem Kocham Cię i wytłumaczeniem znaczenia tego uczucia możecie skorzystać z cudownej książki Miłość autorstwa Astrid Desbordes z ilustracjami Pauline Martin. My czytamy ją każdego dnia. Jest to prosta graficznie i nieobciążona tekstem książka o znaczeniu słowa kocham. Mój Starszak czasami potwierdza swoje przemyślenia związane z treścią książki, oznajmiając: "nawet jak zabieram auto T. mama mnie kocha". Jak rozerwali z bratem książeczkę pop-up (siet!) i podniesionym głosem dałam im reprymendę starszy syn stwierdził, "ale to nic, mama i tak nas kocha". Zajrzyjcie do środka i sami zobaczcie jaką wartość i wiedzę książka może przekazać Waszym dzieciom, ale też uświadomić Wam rodzice, jak można wytłumaczyć dziecku znaczenie najpiękniejszych słów "kocham Cię".

No komentarze

, by Sara

moim zdaniem

10 zasad kupowania zabawek

Wchodzisz do sklepu z dzieckiem i jak tylko widzi alejkę z zabawkami, którą notabene Ty próbujesz ominąć dużym łukiem, zaczyna krzyczeć, prosić, błagać, że musicie tam wejść. A tam oczka mu się świecą i chce mieć zaraz setnego resoraka czy figurkę. I jeszcze klocki też by mu się przydały, najlepiej takie same jak ma Wojtek. Tak, to kłopotliwe miejsce do odwiedzania z dziećmi. Jeśli i Wy macie problem z odwiedzaniem takich miejsc, poznajcie 10 zasad kupowania zabawek.

We wcześniejszym wpisie (tutaj) Matka wymądrzyła się na temat oferty producentów zabawek. Część rodziców uważa, że nie mam racji, że dzieci uwielbiają zabawki dźwiękowe i interaktywne, i że jak mam kupę forsy to sobie mogę kupować drewniane zabawki. Dziś więc wymądrzeń ciąg dalszy, czyli moje zasady kupowania zabawek.

1. Kieruj się potrzebami dziecka w danym wieku

Czy 6-cio miesięczne niemowlę potrzebuje śpiewającej pozytywki, uczącej alfabetu lub liczenia do 10? Nie. W tym okresie liczy się głos najbliższych, poznawanie faktur i pojedynczych dźwięków. Lepiej zatem podarować maluchowi coś prostego, najlepiej niehałaśliwego i niemigającego, co pobudzi jego zainteresowanie otaczającym światem, zachęci go do podnoszenia, dotykania, poruszania i oglądania przedmiotu.

Nie warto też kupować zabawek na zapas. Zdarzyło mi się kupić gry dla starszych dzieci niż moje, bo stwierdziłam, że będą super. Może i będą. Ale póki co leżą na półce i zabierają miejsce. Dziecko co jakiś czas sięga po te gry i tylko się frustruje, że nie potrafi zrozumieć o co chodzi. Ponadto mając małego, śliniącego brzdąca muszę stwierdzić, że większość gier Starszaka jest zniszczona przez małe rączki. Karty są pogniecione, pudełka porozrywane, a część elementów ponadgryzana. To mnie dodatkowo utwierdza, że nie warto kupować zabawek na przyszłość.

2. Wybieraj ponadczasowe zabawki

Jako wyrodna matka jestem przeciwnikiem wymysłów kulturowych typu Kraina Lodu czy Minionki. Nie rozumiem fascynacji tego rodzaju bohaterami i gadżetami. Mogę się skusić na mały element, ale nie jakieś gadające stworzenia z pierdyliardem nikomu nieprzydatnych funkcji. Do ponadczasowych zaliczam wszelkiego rodzaju figurki, lalki, różnorodne klocki i gry. Ostatnio coraz więcej jest na rynku dostępnych zabawek drewnianych, są co prawda dość drogie, ale myślę, że posłużą dłużej (nie to, że naszym dzieciakom, ale można je przekazać innym mniejszym w rodzinie lub zachować dla wnuków). Zaletą takich zabawek jest też możliwość ich odsprzedania w korzystnej cenie. Dużo łatwiej odsprzedać też fajne gry czy puzzle, niż te od których półki uginają się w każdym sklepie.

3. Kieruj się zainteresowaniami dziecka

Dziecko ok 2-letnie wykazuje zainteresowania konkretnymi zabawami. Są dzieci uwielbiające zabawy plastyczne, rysowanie. Inne dzieciaki wykazują zainteresowanie muzyką, dźwiękami, rytmem, instrumentami muzycznymi. Na codzień dzieci wybierają ulubione formy zabawy i ulubione zabawki. Są dzieciaki uwielbiające zabawy ruchowe i szybko łapią o co chodzi w jeżdżeniu hulajnogą czy na rowerku. Są też typy wolące spokój i one mogą potrzebować więcej czasu na opanowanie sposobu poruszania się jeździkami, za to potrafią na długo się skupić. Osobnik, którego posiadam w domu od dawna wykazuje zainteresowanie figurkami zwierząt i dinozaurów. W wieku dwóch lat dostał parking ze zjeżdżalnią, samochody jednak nie znalazły na nim miejsca. Za to świetnie się sprawdził jako kryjówka dla całego zwierzyńca.

Warto więc kierować się zainteresowaniami dziecka planując zakup zabawek. Chcąc podarować coś dziecku znajomych czy maluchom w rodzinie można podpytać czym dziecko lubi się bawić i dokupić coś do kolekcji.

4. Wybieraj zabawki, które będą interesować dziecko przez dłuższy czas

By zabawka spełniła taki warunek, musi mieć możliwość wykorzystania w różny sposób przez dziecko, w zależności od jego wieku i umiejętności. W naszym przypadku taką zabawką jest duży drewniany parking, kolejka drewniana czy figurki zwierzątek. Te ostatnie to prawdziwy hit. Mój roczniak uczy się odgłosów zwierząt, dopasowuje figurkę do zdjęć zwierząt. Starszy syn jest absolutnym frikiem zwierzątkowym i bawi się figurkami codziennie. Ma tydzień jarania się dinozaurami, po czym przychodzi czas na stworzenia morskie. Wcześniej były zwierzęta afrykańskie i szczególne upodobanie słoni. Ostatnio po setnej lekturze Opowiem Ci mamo co robią mrówki zapałał szczególnym uczuciem do owadów i tym sposobem nasza kolekcja wzbogaciła się o figurki insektów. Oprócz codziennych harców zwierzątek, układamy figurki na mapie zgodzie z kontynentem, na którym występują, dzielimy na gatunki, na mięso- i roślinożerne itd. Moim zdaniem przydadzą się nam jeszcze przez kilka lat.

5. Ogranicz liczbę zabawek interaktywnych

Wiem to trudne, bo z każdej półki w sklepie krzyczy jakaś migająca pseudoedukacyjna "niezbędna" dla Twojego dziecka zabawka. Oh, Realy?!? Nasze dzieci są przebodźcowane obrazem i dźwiękiem. Natomiast nie mają stymulowanych pozostałych zmysłów. Może zamiast krzyczącego pudła kupić dziecku farby, ciastolinę, czy memo dotykowe? Jasne taka zabawa jest bardziej wymagająca zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica, no i można się pobrudzić i trzeba później sprzątać pół mieszkania, ale dla rozwoju zmysłów dziecka to dużo lepsza propozycja.

6. Pomyśl trzy razy zanim kupisz

Wchodząc do dobrze zaopatrzonego sklepu z zabawkami mam ochotę coś kupić (Wy też?). Dużo przedmiotów wygląda interesująco, ceny niestety często już mniej zachęcają do sięgnięcia po przedmioty. I z tego względu zatrzymaj się na chwilę i zastanów czy Twoje dziecko tego potrzebuje? O ile jest to 30 resorak (w cenie kilku złotych) to ok, gdzieś go upchniesz o tyle trzeci pojazd budowlany gabarytu 30x50 cm może okazać się niechcianym lokatorem pokoju dziecka (lub mieszkania). Ja zawsze się zastanawiam, czy aby na pewno moje dzieci tego potrzebują, czy nie mają już czegoś podobnego i czy nie wolałabym kupić jednak czegoś innego. Nie zawsze jest to kwestia pieniędzy, częściej raczej ograniczonej przestrzeni i braku wiary, że zabawka zainteresuje dzieci.

7. Rób listy zabawek

Listy są dobre na wszystko, sprawdzają się przy zakupach spożywczych, odzieżowych i zabawkowych. Ograniczają impulsywność zakupu. Chcąc kupić dziecku zabawkę (swojemu, ale również w ramach prezentu, dziecku znajomych), warto mieć listę zabawek, które nam się podobają lub które chcielibyśmy, żeby dziecko miało. Ja mam stworzoną listę ze zdjęciami i orientacyjnymi cenami zabawek, które mogłabym kupić dziecku w każdym wieku. To znacznie ułatwia zakup prezentów. Dostając zaproszenie na imprezę lub po prostu spotkanie, nie biegnę do pobliskiego hipermarketu i nie stoję przed wyborem między tandetne a tandetne. Sięgam do listy i już mam pomysł co mogłabym podarować. Zapisuję tytuły ciekawych książek, gier, fajnych gadżetów, często w korzystnych cenach, dzięki temu mogę zamówić prezent on-line lub kupić w pobliskim fajnym sklepie dla dzieci.

8. Znajdź sposób na nie kupowanie "pierdół"

Znasz to? Wchodzisz z dzieckiem w alejkę z zabawkami i rozlega się proszenie, później jęczenie, kolejna faza to piszczenie z płaczem, a na końcu delikwent wije się po brudnej posadzce krzycząc tak głośno, żeby rodzice zmiękli i kupili mu w końcu to co sobie wybrał, czyli 10 nikomu niepotrzebnych pierdół, które będą go bawić najdłużej przez 10 minut, a swoją użyteczność stracą po 20 minutach, bo rozpadną się na części pierwsze. Tak wiem nie zawsze to ma taki dramatyczny przebieg, ale miewa. Ja znalazłam na to sposób i nie obawiam się wchodzenia do sklepu pełnego dziecięcych gadżetów. Oglądam z Synem zabawki. Jak mu się coś spodoba pytam jakby się tym bawił, gdzie by tę zabawkę trzymał, co mu się w niej podoba. Następnie mówię, że te klocki, wiaderka, potwory, są bardzo fajne, więc wpiszemy je na listę zabawek marzeń. (W niektórych przypadkach muszę kategorycznie wybić malcowi z głowy zakup 20 figurki słonia i jest trudniej). Co to jest lista zabawek marzeń? Nic innego jak kartka papieru, na której zapisuję co mój Przedszkolak chce mieć. On jest niezwykle zadowolony, bo wysłuchałam jego potrzeb, wyraziłam nimi zainteresowanie, a ja jestem happy bo nie ciągnę do domu badziewia. Może ten sposób przestanie działać jak Młody zrobi się bardziej kumaty, ale póki co szybko zapomina o zabawkach, które przed chwilą musiał mieć.

9. Wybieraj zabawki, które staną się pretekstem do zabawy

W końcu zabawki najbardziej cieszą dziecko wtedy, kiedy może się nimi bawić z rodzicami. Ponadto ideą zabawek powinno być to że czegoś uczą, że w jakiś sposób rozwijają, wzbogacają dziecko o nowe doświadczenia, doznania. Warto więc inwestować w te przedmioty, które umożliwią wykreowanie fajnej zabawy, które posłużą niejako rekwizyt do zabawy.

10. Nie kupuj zabawek

Właściwie to dzieciaki mogą się obyć bez przedmiotów do zabawy. To bardzo pobudza kreatywność. Dzieci szybko znajdują sobie inne formy spędzenia czasu. Chętniej będą poszukiwać w swoim otoczeniu przedmiotów, które zaadaptują do zabaw. W takiej sytuacji garnek może stać się statkiem, a sztućce jego pasażerami. Czasem wydaje mi się, że zabawki rodzice kupują dla siebie (nie zawsze po to by się nimi bawić), ale dla zaspokojenia swojego własnego zapotrzebowania "bo zawsze chcieli takie mieć, a nie mogli (jako dzieci)", bo takie miał ich przyjaciel, a oni mu całe dzieciństwo zazdrościli, albo dlatego, że kiedyś mieli podobne i chcą żeby ich dzieci również miały szansę się takimi bawić. Często też otaczają dzieci zabawkami dla zabicia w sobie poczucia zbyt mało spędzanego z dziećmi czasu, wydaje im się, że jak dziecko będzie miało towarzyszy zabawy w postaci misiów, resoraków i lalek będzie miało wesołe dzieciństwo.

A czy Wy macie jakieś swoje zasady, którymi kierujecie się podczas zakupu zabawek? Podzielcie się sprawdzonymi pomysłami, chętnie uzupełnię moją listę o nowe punkty.

2 komentarze

, by Sara

moim zdaniem

Kupujesz zabawki - nie daj się nabierać!

Twoje dziecko ma mnóstwo zabawek, półki uginają się pod ciężarem kolorowych edukacyjnych (bądź nie) przedmiotów, a Ty patrzysz na to i myślisz Moje dziecko nie ma się czym bawić!!!. Warto się zatem zastanowić jak wybierać zabawki aby nasze, (bądź obdarowywane przez nas) dzieci chciały się nimi bawić.

Będąc w centrum handlowym na zakupach skręcam niekiedy w alejki z zabawkami dla dzieci. Z żalem stwierdzam, że na półkach zawalonych wprost kolorowymi przedmiotami trudno znaleźć coś ciekawego, a już coś, co chciałoby się włożyć do wózka i zapłacić za to przy kasie. To prawie się nie zdarza. Może to wynikać z faktu, że moje dzieci mają już dużo gier i naprawdę świetnych zabawek. Stojąc w alejce z zabawkami stwierdzam, że one tego nie potrzebują. Jednak prawda jest taka, że zalegające w marketach zabawki to (w dużej większości) chłam i tandeta.

Jak zatem mądrze wydawać pieniądze na przedmioty, które będą cieszyć nasze Maluchy (i Nas - w końcu to My rodzice pokazujemy jak się bawić) godzinami zabawy? Trzeba wybrać z rozwagą i kierować się rozsądkiem. Moja podstawowa zasada brzmi: weź, obejrzyj, dotknij, wyobraź i zdecyduj.

Jako marketingowiec nie mogę nie wspomnieć o sztuczkach stosowanych przez firmy wprowadzające do obrotu zabawki. Pewnie zauważyliście, że niemal każda zabawka ma na opakowaniu dodany przymiotnik EDUKACYJNA. Biorąc do ręki taką zabawkę zastanawiam się co w niej edukacyjnego? Czego tak właściwie może nauczyć Malucha? Nie każda zabawka musi spełniać stricte taką funkcję. Po co niemowlakowi zabawka wyśpiewująca kolejne litery alfabetu albo liczebniki? Z drugiej jednak strony można stwierdzić, że każda zabawka jest edukacyjna, w końcu uczy dziecko zabawy, stymuluje dotyk, pokazuje prawidłowości (piłka się turla, samochód popchnięty jedzie). Producenci próbują w jedną małą zabawkę wepchnąć kilka niezbędnych funkcji, a to rozprasza dziecko i odciąga od podstawowego zastosowania danego przedmiotu.

Często zabawki są też INTERAKTYWNE (na całe szczęście coraz rzadziej). To nie tak, że jestem fanatycznym przeciwnikiem takich dziwadeł, ale dlaczego te zabawki muszą być głośne, jakby miał się nimi bawić człowiek z niedosłuchem? Ponadto upakowanie pierdyliarda migających światełek i wyskakujących "obcych", sprawia, że mam ochotę taką zabawką cisnąć w kąt. Prawda jest taka, że małe dzieci nie potrzebują takich doznań. Żyjemy w świecie, w którym dzieci są przestymulowane dźwiękiem i światłem, takie zabawki mogą je drażnić i niepotrzebnie pobudzać. Zabawki interaktywne uczą, że pożądany efekt można osiągnąć po wciśnięciu migoczącego guzika i nie wymaga to zaangażowania. Zresztą dzieci uczą się najlepiej od dorosłych, a pierwszą ważną nauką jest właśnie interakcja. Już noworodek kuma, że jak jest głodny i płacze to dostaje mleko.

Kolejna grupa często naciąganych określeń to zabawki KREATYWNE. Powinny to być zabawki, które dziecko wykorzystuje zgodnie z własnym pomysłem, szuka zastosowań dla używanych przedmiotów. Dziś to standard, że zabawki muszą być kreatywne, choć w wielu z nich trudno dopatrzyć się takiej funkcji. Właściwie kreatywność naszych dzieci zabijamy My rodzice i to w zarodku. Dziecko rzuca łyżką, mówimy że nie wolno bo nie do tego służy, a dla dziecka to fantastyczny przedmiot do ćwiczenia rzutów, obserwowania toru lotu. Dziecko dostaje nową zabawkę a My mówimy im jak mają się nią bawić, do czego służy, a można by dać zabawkę i obserwować, jakie dziecko same znajdzie dla niej zastosowanie, w jaki sposób się nią bawi. Nie potrzebne są do tego sztucznie kreatywne (i drogie) zabawki.

Nie chcę tutaj powiedzieć, że wszystkie zabawki są złe i bezwartościowe. Chodzi mi raczej o to, że producenci chcąc więcej sprzedać naciągają funkcje zabawek używając pożądanych (przez kupujących) określeń bez uzasadnienia. Warto więc wybierając coś czym chcemy obdarować dziecko zastanowić się, jakie rzeczywiście funkcje ten przedmiot spełnia. Wczytać się co pisze producent i zastanowić, które z wymienionych na opakowaniu przymiotników to tylko puste określenia użyte dla przykucia uwagi i sztucznego podniesienia ceny.

Warto również zaznaczyć, że producenci wydłużają czas, w którym dziecko będzie korzystać z zakupionej zabawki. Na opakowaniu mamy informację, że to wspaniały zakup na lata, że rośnie wraz z dzieckiem i będzie ewoluować przez co jest odpowiedni dla dzieci od 3 miesiąca do 5 lat. U nas żadna zabawka nie interesuje dzieci tak długo. W tym przedziale wiekowym bardzo szybko rozwijają się umiejętności dziecka i trudno taką zabawkę zaprojektować. W przypadku starszych dzieci owszem jest to możliwe, ale zawsze trzeba dokładnie się przyjrzeć i realnie ocenić czy to nie jest naciągana granica wieku.

Czym zatem kierować się przy wyborze zabawek dla dzieci, aby nie popaść w pułapkę reklamy? Mam swoje sposoby i chętnie je zdradzę... wkrótce.

A czy Wy macie sposoby na wybór wartościowych zabawek, czy raczej kupujecie to co podoba się dziecku w myśl, że najwyżej się wyrzuci?

No komentarze

, by Sara

moim zdaniem

Dzieci rok po roku. Czy jesteś na to gotowa?

Jeszcze pamiętam okres kiedy byłam mamą jednego dziecka. Jeszcze coś mi świta. I czasem zastanawiam się co my sobie myśleliśmy decydując się na drugie dziecko? Niestety to też trochę pamiętam. Nasz tok rozumowania był prosty ale jakże naiwny. Pewnie słyszałaś, że "wychowają się na jednych pieluchach", że "z dwójką będzie łatwiej", że "zajmą się sobą same". Chcesz wiedzieć jak wygląda życie rodziny z dziećmi rok po roku i na jakie sytuacje się przygotować?

Największe oszustwo to twierdzenie, że dzieci "wychowają się na jednych pieluchach" (ile razy słyszałam to określenie), kto to w ogóle wymyślił. Że niby co, że Matka i Ojciec nie zdążyli zapomnieć jak to jest zmieniać pieluchę, czy że w jednym czasie będą zmieniać pieluchy dwójki dzieci. Teraz wiem że to podły chwyt marketingowy, na który nikt nie powinien się nabierać. Rzeczywistość jest brutalna. Pieluch jest dwa razy więcej (u nas synek był już nauczony korzystania z nocnika, co chyba było jeszcze gorszą sytuacją). Prania dwa razy więcej. Sprzątania dwa razy więcej. Płaczu i potrzeby przytulenia niestety też. A z drugą ciążą przybywa obwodu w pasie, kilogramów, kolejnych rozstępów ale rąk do wykonywania tych podwójnych czynności niestety nie. I zostaje biedna Matka z dwoma maluchami, z których jeden jest głodny i domaga się obecności mamy (jak wiadomo bez możliwości zwłoki tylko "na już", a z każdą chwilą zwłoki płacz i krzyk się potęguje), a drugi w tym czasie musi się przytulić, albo siku (dla niewtajemniczonych: dziecko, które uczy się korzystania z nocnika musi to zrobić teraz, już, natychmiast, albo mamy dodatkowe sprzątanie). Potrafisz zdecydować co w danej chwili jest ważniejsze?

Będąc mamą jednego malucha traci się czasem cierpliwość. Dziecko marudzi, ma bunt dwulatka lub po prostu ma gorszy dzień. W sytuacji kryzysowej jest Tata, który może przejąć dziecko, a rodzicielka ma czas żeby nieco ochłonąć i wrócić do równowagi. Mając dwójkę dzieci albo oboje rodzice tracą cierpliwość i jeszcze się nakręcają wzajemnie, albo Ojciec już zajmuje się jednym maluchem, a drugi musi być na łasce matki. A i pokłady cierpliwości jakoś dużo szybciej się wyczerpują. Kończy się tym, że Matka chodzi nadęta jak balon i tylko czeka na szpilkę, która ten balon przekuje i pozwoli uwolnić emocje. Niestety zwykle obrywa się nic niewinnemu dawcy nasienia (chyba że to właśnie jego wina). Uwierzcie mi na słowo, znacznie szybciej traci się cierpliwość. Wynika to z niewyspania, większego obciążenia obowiązkami i większego rozproszenia potrzeb dzieciaków. A Matka jest w kropce i przeklina dzień, w którym zdecydowała się na dwójkę dzieci.

Czas kurczy się jakoś dziwnie. Pamiętam jak na świecie pojawił się pierwszy syn. Bezdzietne przyjaciółki pytały jak jest, czy coś się zmieniło? A ja jedyne co mogłam powiedzieć, to że mam mało czasu, a mogłabym tyle zrobić. W końcu doceniłam ile miałam czasu przed pojawieniem się dziecka. Jeśli też to przeżyłaś to teraz wyobraź sobie, że w tym braku czasu musisz ogarnąć jeszcze drugiego malucha. Teraz to naprawdę ma się mało czasu na codzienne i niecodzienne sprawy. Skutkuje to bałaganem, ale też wyklucza perfekcję w sprzątaniu i gotowaniu. Masz zaległości w ulubionych książkach, mniej czasu dla siebie (paznokcie, fryzjer, kąpiele i maseczki) i innych (w tym niestety dla najbliższej Ci osoby - Męża). Ponadto jakoś mało czasu dla dzieci. Chciałabyś pokazać, nauczyć, zachęcić, przeczytać, malować ale trudno to zrobić, kiedy jest drugie dziecko, które interesuje się sorterem, oglądaniem obrazków i rozwalaniem budowli z klocków, czy też podbieraniem puzzli ze stołu. Ciężko podzielić czas pomiędzy dwójkę Maluchów.

Musisz zapomnieć na jakiś czas (przynajmniej taką mam nadzieję, że nie na zawsze) o spokojnym wyjściu z domu. Przy jednym dziecku długo trwało przygotowanie do każdego wyjścia, szczególnie zimą, ale teraz to jest dopiero wyzwanie. Przygotować siebie do opuszczenia domowej jaskini. Jeden maluch trzymający się nogi, a drugi twardo oznajmiający, że nie chce tych spodni, tylko nie koszulkę z łosiem, i że właściwie to on teraz w ogóle nie ma ochoty nigdzie wychodzić. Później ubierasz starszego i tak jak wcześniej nie te skarpetki, sam spodni nie założy, bo zapomniał od wczoraj jak się to robi. Młodszy jeszcze nie protestuje co do stroju, ale to mu nie przeszkadza, żeby zachlapać się piciem lub zabrudzić pieluchę przed samym wyjściem z domu, oczywiście będąc już w kombinezonie i rękawiczkach. I matka spocona rozbiera młodego, zmienia pieluchę, ubiera i ... nie ma ochoty już nigdzie wychodzić.

Taki scenariusz czeka rodziców dwójki dzieci z małą różnicą wieku. Oczywiście są też chwile, kiedy myślisz, że to najwspanialsze co Ci się mogło w życiu przydarzyć.

No komentarze

, by Sara

język angielski

Sposób na oswojenie dzieci z językiem angielskim

Posługiwanie się biegle przynajmniej jednym językiem obcym to w dzisiejszym świecie standard. Chcąc wspierać dzieci w opanowaniu języka angielskiego poszperałam w różnych źródłach, aby pozyskać informacje jak z językiem oswajają się dzieci w innych krajach (głównie w tych, w których społeczeństwo biegle posługuje się dwoma językami). Sposoby są różne. Wiele dzieci rozpoczyna "naukę" od pierwszych lat życia. Rodzice włączają dzieciom bajki i programy w języku angielskim. Śpiewają proste rymowanki w języku angielskim, czytają książki (tzn. słuchają jak ktoś im czyta), poznają nazwy przedmiotów z otoczenia, następnie przechodzą do formułowania prostych poleceń i odpowiedzi, które są używane w życiu codziennym.

Z drugiej jednak strony znalazłam wypowiedzi polskich logopedów i nauczycieli języka angielskiego, którzy uważają, że wczesne wprowadzanie obcego języka może być szkodliwe dla rozwoju mowy i rozumienia języka ojczystego. Dotarłam do badań, które stwierdzają, że dziecko rozpoczynające naukę języka obcego w pierwszej klasie szkoły podstawowej jest w stanie w ciągu trzech miesięcy znać język w takim samym zakresie jak dziecko, które rozpoczęło naukę dużo wcześniej (źródła nie podam, bo ten przegląd robiłam jakieś dwa lata temu).

Skoro zdania są podzielone uznałam, że decyzja należy do rodzica. My zdecydowaliśmy, że będziemy dzieci wspierać w opanowaniu języka angielskiego od najmłodszych lat. O tym w jaki sposób to robimy możecie przeczytać tutaj i tutaj.

Dziś zestawienie kolejnych materiałów dostępnych na kanałach YouTube, które przetestowałam na moim starszaku i które się u nas sprawdziły. Są to książki dziecięce czytane przez anglojęzycznych lektorów. Wiele z nich to klasyki literatury dziecięcej, niektóre przedstawione w formie krótkiej animacji.

OWL BABIES

Martin Waddell, ilusracje Patrick Benson

Absolutnie fantastyczna książka, tutaj przedstawiona w formie animacji. Prosty, powtarzający się tekst z cudownym zakończeniem. Widziałam tę animację setki razy i wcale mi się nie nudzi.

GUESS HOW MUCH I LOVE YOU

Sam McBratney, ilustracje Anita Jeram

Piękna animacja książki, która jest również dostępna w języku polskim. Bohaterami są Duży Brązowy Zając i Mały Brązowy Zajączek. Mówią sobie jak bardzo się kochają.

WE'RE GOING ON A BEAR HUNT

Michael Rosen, ilustracje Helen Oxenbury

Ostatnio ta pozycja książkowa została wydana w polskiej wersji językowej (dostępna tutaj). My oglądamy to w formie animacji z tekstem śpiewanym. Bardzo mi odpowiada ten rytm, zresztą sami posłuchajcie.